18 Temmuz 2014 Cuma, 15:00
Yaşar Aksoy
Yaşar Aksoy [email protected] Tüm Yazılar

Kıbrıs’ın vatan şairi: Özker Yaşın

Kıbrıs Türkleri’nin direniş ve özgürlük mücadelesini, şiirlerinde bayrak gibi dalgalandıran Özker Yaşın, 1960’lı yıllarda gençlik heyecanlarımızın bir sembol şairiydi. Onu, Kıbrıs’ta sürgün yıllarını geçiren Namık Kemal yolunda giden bir şair olarak belledik. Vatanı Kıbrıs için binlerce dizelik özgürük ve sevgi şiirleri yazan Özker Yaşın, Yeşilada’nın yiğit, özgür ve dürüst sesidir. Resimde görüldüğü gibi 1987’de onunla Kıbrıs’ta buluştuğum zaman dünyalar benim olmuştu.

Kıbrıs’ta üç sevgilim vardır.

Birincisi, “Sümülükya” denilen sapsarı Kıbrıs papatyalarıdır… Mart ayından başlayıp, taa Ekim ayının sonuna kadar bir halı gibi kaplarlar güzelim adayı… Ovaları, patikaları, tepeleri kaplayıp dağların zirvelerine doğru, Beşparmak dağlarına uzanırlar.  Önlerine ne çıkarsa aşıp geçerler, ne dikenli tel dinlerler, ne mevzilerden korkarlar, ne de Yeşil Hat’a aldırırlar. Türk köylerini de, Rum köylerini de aynı sevecenlikle kucaklarlar. Her iki toplumdan kanları kaynayan delikanlılar ve genç kızlar, sümülükyaları avuçlarının içine alıp, “Beni seviyorsun… Sevmiyorsun…” diyerek, teker teker yapraklarını kopararak birbirlerine cilve yaparlar. Sümülükyaların şarkısına kulak verirseniz, bu yeşil adaya barışın, eşitliğin, huzurun ve sevginin yakışacağını size fısıldayacaklardır.

İkincisi, “Mucendra” denilen mercimekli Kıbrıs pilavıdır… Amanın bilseniz ne lezzetlidir. Her öğün önünüze konsa, katiyen bıkmazsınız, daima onu sofrada ararsınız. Hem Türkler, hem Rumlar, mucendrayı kaşık kaşık yerler. Evlerindeen sofralarından asla eksik etmezler.

Kıbrıs’taki üçüncü sevgilim, direniş ve özgürlük şairim “Özker Yaşın”dır… 1932 yılında Lefkoşa’da doğan ve şimdilerde yaşı 71 civarında olan, saçı ve sakalı bembeyaz olmuş Özker Yaşın, yaşamı boyunca hem EOKA’cı Rum faşizmine, hem de kendi toplumu içindeki haksızlıklara, yanlış yönetimlere karşı adeta kahramanca mücadele etmiş, zamanı gelince hem silahı, hem de şiirleriyle özgürlük bayrağını yükseltmiş bir dinenişçidir.

Özkeer Yaşın, Kıbrıs’ta sümülükyaların “barışın çiçekleri” olması için, mucendranın ise “barışın karavanası” olarak hep birlikte kaşıklanması için, bir öğretmenin, bir yürekli şairin duyabileceği tüm yüce duyguları yaşamış, sonra bu duygularla yazılabilecek tüm şiirleri halkı için yazmıştır. Cilt cilt şiir kitapları ve onbinlerce dizesi buna şahittir… Ama, kendi toplumu haksız bir saldırıya uğradığı zamanda ise, eline silahını alıp “mücahit” olmuş, ama yine de cephede hep şiir yazmış ve şiirleri yazıldıktan sonra hemen sonra arka arkaya Bayrak Radyosu’nda okunmuş ve her dinleyeni ağlatmış bir büyük şairdir.

Ne derim bilir misiniz?

Namık Kemal’in adası Kıbrıs’a, en çok yakışan şair, Özker Yaşın’dır..

NAMIK KEMAL KANI

Namık Kemal ile Özker Yaşın’ın arasında, beni hüzünlendiren bir ters ilişki vardır. Namık Kemal, Osmanlı ülkesinde “hürriyet” olmadığı için direnişe geçmiş ve bu yüzden Kıbrıs arasına sürgün gönderilmiş bir vatan şairidir. Özker Yaşın, Namık Kemal’e hayran bir genç şair iken, Magosa’daki Namık Kemal Müzesi’ni ziyaret ettiği zaman “vatan şairinin”, Türk bayrağının iki tarafında asılı resimlerinin önünde öyle bir poz vermiştir ki, 1961’de çekilen bu fotoğrafı gördüğümde, “Göğsünü şişirerek gurur ve imanla’ poz veren genç şairin damarlarında “Namık Kemal kanı” aktığını hemen hissetmiştim. Ama, 1960’lardan sonra Türk toplumunun uğradığı zulüm ve saldırılar karşısında vatan ve özgürlük şiirleri yazarak, bir direniş şairi olarak bileğinin ve sanatının hakkıyla bir bayrak gibi dalgalanan Özker Yaşın, daha sonra Kıbrıs Türk toplumu içinde kendisini çok üzen ve hırpalayan politik olaylar yüzünden, kendi kendisini sürgüne göndermiş ve 1987’de adadan bir daha dönmemek üzere ayrılarak, küçük bir çocuk iken annesi ile birlikte yaşadıkları İstanbul’un Fatih semtine yerleşmiştir. Ve günümüze kadar geçen süre içinde çok nadir olarak Kıbrıs’a gelmiştir.

Özker Yaşın’a ben, “Kıbrıs’ın Namık Kemal”i derim… Tabii ki, bu tanımlamamı kendisine sorsaydım, bu çelebi mizaçlı mütevazi insan kabul etmezdi ve daha çok sürgündeki Macar şairi Endre Ady’e benzediğini söylerdi. Endre Ady, 1877’de Macaristan’da doğmuş, şiirlerinde Macar halkının ulusal duygularını diri tutmak için elinden geleni yapmış, ancak daha sonra iç politikanın vefasızlığı yüzünden çok sevdiği yurdunda gönlünce yaşayamayıp vatanından ayrılmış, Paris’e yerleşmiş ve büyük bir hicran içinde yine kalemini ve şiirlerini Macaristan’ın hürriyeti için akıtmıştır.

Evet, Özker Yaşın şairimiz, Endre Ady’i de anımsatıyor. Ama bendeniz daha 13 yaşında iken okuduğum ve hala sakladığım “Mehmetçik Kıbrıs’ta” isimli ilk şiir kitabımı nasıl unuturum?… Hele hele 17 yaşında iken kanlı gözyaşları ile okuduğumda, içimde isyan volkanlarının patladığı “Hüseyin Ruso” şiirini nasıl hatırlamam? Bu yazımın içinde yayınladığım bu şiiri okuyup ta, gözleri ıslanmayacak, vicdanı titremeyecek bir insan olabilir mi?… Bu şiir, buna benzer Özker Yaşın’ın yüzlerce şiiri, Kıbrıs Türkü’nün özgürlük destanıdır. Okullarda Kıbrıs Tarihi bile okutmak beyhuddir. Özker Yaşın’ın şiir kitaplarını okutun, orada Kıbrıs’ın gerçek tarihi yazılıdır.

Hey… Size sesleniyorum!… Annan Planı sebebiyle, birbirinin gözünü oyan ve iki düşman kampa ayrılan Kıbrıslı Türkler ve Türkiyeli Türkler, size soruyorum… Özker Yaşın diye bir şairden haberiniz var mı? Yok değil mi?.. Topunuza yazıklar olsun. Aylardır, Kıbrıs ve Türkiye gazetelerini, yapılan bir çok mitingi, paneli izliyorum. Çok bilmiş televizyon proğramların hiç kaçırmıyorum. Bir tek satır halinde bile Özker Yaşın’dan söz açılmadı. İşte bu yüzden ben bu yazıyı kaleme aldım. Şairini unutan topluma, her türlü rezillik bulaşır…

EDEBİYAT ESERLERİ

Çevre Yayınevi, şairimizin 1946’dan beri yazdığı şiirleri topluca yayınlamıştır. İlk şiir kitabı ise 1952’de Lefkoşa’da yayınlanan “Ol Alem” isimli kitaptır. Sırasıyla:

Şiir Kitapları: Bayraktar Destanı (1953), Kıbrıs’tan Atatürk’e (1953), Limanda Bir Gemi (1956), Namık Kemal Kıbrıs’ta (1957), Kıbrıs Mektubu (1958), Mehmetçik Kıbrıs’ta (1960), Babil Daha Uzakta (1963), Atatürk’e Saygı Duruşu (1963), Kanlı Kıbrıs (1964), Oğlum Savaş’a Mektuplar (1965), Hödükname (1970), Kıbrıs’ta Bayrak (1973), Kıbrıs Benim Vatanım (Tüm Şiirleri – 1 -1986), Önce Kuşlar Uyanır (Tüm Şiirleri – 2 – 1986), Yüreğimin Yarısı Sende (Son Şiirler – 1 – 1998), Akdeniz’de Bir Ada (Son Şiirler – 2- 2000)

Romanları: Bütün Kapılar Kapandı (1955), Mücahidin Romanı – Kıbrıs’ta Vuruşanlar (1970), Girne’den Yol Bağladık (1976), Kıbrıslı Kazım (1978), Nevzat ve Ben (Üç Cilt, 1997 – Sevilay Sadıkoğlu’nun katkılarıyla).

Oyunları: Bayraktar Türküsü (1959), Zafer ve Bağış (1998)

Özker Yaşın’ın tüm yaşamı ve eserleri üzerine en kapsamlı kitap ise, İzmir’in değerli edebiyat öğretim üyelerinden Hüseyin Tuncer tarafından kaleme alınmıştır ve “Özker Yaşın – Hayatı, Sanatı ve Eserlerinden Seçmeler” ismini taşımaktadır.

ŞİİR MATİNESİNDE

Özker Yaşın’ın üç evladı olmuştur. Salih, Mehmet ve Neşe.. Mehmet Yaşın, tanınmış bir Kıbrıslı şairdir, Yapı Kredi Yayınları için hazırladığı “Kıbrıslı Türk Şiiri Antolojisi” pek değerli bir yayındır. Yine tanınmış bir şair olan, kitap fuarlarında selamlaştığımız Neşe Yaşın’in ise, İletişim Kitabevi’nden çıkan yeni romanı “Üzgün Kızların Gizli Tarihi” kitabını şu günlerde okumaktayım.

Burada bir ilginç anımı da anlatayım… Bir şiir matinesinde Lefkoşa’da Özker Yaşın’ı dinliyorum. Ortalığı umursamaz, hırçın ve uzak ufuklarda yaşadığını hissettiren bir karizmayla sahneye çıkan yaşlı şair, şiirini okurken sesine yüklediği kafiyeli bir heybet yüzünden, sahnede devasa bir büyü olarak şekillenmişti. Gür sakallı şair o akşam tıklım tıklım dolu salona “Kıyıda Bir Ölü” şiirini okuyordu. Dünyadaki fenalıklardan kaçarak, kendini denize atan bir adamın cesedinin yeniden kıyıya vuruluşu vurgulayan dizeler arka arkaya geliyordu… Şiirin son bölümü şöyleydi:

“Bir gün bir ceset çıkarsa denizden

Suların şişirdiği gövdesinde

Okyanus fırtınaları uğuldarsa

Boşluğa bakan gözlerinde

Ulaşılmamış isteklerin özlemi yanarsa

Ve kaskatı kesilmiş kollarında

Yalnızlığa, yaşamaya, umuda ve aşka

Kinle sıkılmış yumruklar varsa

Bilin ki o benim, ben!…”

Özker Yaşın’ın kükreyerek okuduğu şiiri dehşetle dinliyorduk. Son dize okunduktan sonra ne oldu bilir misiniz?… Salonun asfalyası “Gümmm” diye patlayarak attı ve koca salon alkışlar içinde karanlığa büründü. Ödüm kopmuştu. Bu yüzden ben şairime “Asfalya attıran şair” bile derim.

Acılı ve bölünmüş Kıbrıs, şairini hatırlamalıdır… Ondan öğreneceği çok , ama çook şeyler var!…

 

ÖZKER YAŞIN’DAN, 17 YAŞINDA BENİ AĞLATAN ŞİİRLER…

HÜSEYİN RUSO

Hüseyin Ruso

Bir spor öğretmeni

Cephede çarpışmış saatlerce

Artık çaresizlik diyor

Şu anda acı gerçek

Geri çekilmek!…

 

İşte onyedi yaşında bir kız

Cansız devrildi yere.

Sırtından vurmuş alçaklar

Hayatının en güzel çağında.

 

En güzel çağında hayatının…

Nişanlıydı, evlenecekti

Gerçekleşemedi pembe umutları

Ve çocukları doğmadı.

Düşlerinde yaşattığı

O bahçeli küçük eve

Gelin gidemedi Emine

Beyaz duvak giyemedi

Her sabah sevdiği erkeği

Kapıda uğurlayamadı işine.

 

Daha iki hafta önce

Sokulup nişanlısının göğsüne

“Bir isteğim var” demişti.

“Kısmetse, yazın evlenirsek,

Türkiye’ye gidelim.”

Çocukluğundan beri hayal ettiği Türkiye

Uzaklarda çok uzaklarda şimi.

Genç kız kanlar içinde

Emine Türkiye’yi görmemişti

Emine Türkiye’yi göremeyecek…

 

Devam ediyor yaylım ateşi

Bir kurşun kundaktaki Oktay’ı öldürüp

Girdi annesinin göğsüne

Karardı emzikli kadının gözleri…

 

Ve Hüseyin Ruso

Yakalayıp genç kadını

İlerliyor tarlaların içinde

Yaralı kadın köylülerde

Kucağında cansız yarusu

Hüseyin geri döndü

Toplamaya yoldaki çocukları

 

Hain EOKA’cılar

Hedefe düşürdüler Ruso’yu

Ve iyice taradılar

 

Ruso kan içinde yerde,

Ruso şehit oldu.

Ruso’un kanlı yüzü

Bir parça Türk bayrağından…

 

 

BİR ÖLÜ ASFALT YOLDA

 

Bir ölü asfalt yolda

Yumruğu sıkılmış vuracak gibi

Kan sızmakta şakağından

Karanlık gecede soğuk bir rüzgar

Bıçak gibi.

 

Hüseyin Ruso üşümez,

Asfalt yolda tek başına

Gözleri bakar görmez.

Dilediğin kadar es hain rüzgar

Hüseyin Ruso üşümez.

 

Artık onsuz kutlanacak

19 Mayıslar.

Hüseyin Ruso,

Nasıl geçerdi o görkemli törenlerde

Şeref tribünü önünden

Nasıl geçerdi sert adımlarla

Boru sesleri, trampet gürültüleri arasında…

 

Hüseyin Ruso kalkıp yürüyemez

Hüseyin Ruso okuluna gelemez,

Komut veremez atletlere, izcilere,

Komut veremez bayrak taburuna.

 

Asfalt yolda tek başına

Kan sızmakta şakağından

Hüseyin Ruso üşümez.

www.haberhurriyeti.com / YAŞAR AKSOY

Yorum yazın...

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Haber Sistemi Tasarım ve Programlama: Moradam SEO