Son Dakika
19 Temmuz 2019 Cuma

EZİK!

Eskiden tevazu olan şeylerin pek çoğuydu özetle beyefendilik ya da efendilik.

13 Mayıs 2019 Pazartesi, 16:22

‘Hani kendimize yapılmasını istemediğimiz şeyleri başkasına yapmayacaktık?’ deyip, bir daha hatırlayalım!

*.*.*.*

Efendilik;

Kula hükmetme değil, saygı duyma durumudur.

Kadını-erkeği yok.

Türk Dil Kurumu sözlüğü;

 “Efendi olma hali, efendiliğe yakışır davranma” olarak açıklamış.

Kendi kendinin, kendi nefsinin efendisi olma hali de denebilir buna.

Nedir kendi nefsinin efendisi olmak?

Kendi kendini gerektiği yerde kontrol edebilmektir.

Eğlence ile ciddiyetin, sertlik ile saldırganlığın farkını bilmek, dozunu ayarlamaktır.

Sınırı bilmektir.

Haddini bilmek ve bilmeyene göre ‘’yine kendine’’ ayar çekebilmektir.

Nerede durulacağının, başkasının nerede başladığının farkında olabilmektir.

Yerini, sırasını, layığını bilmektir.

Sadece ağızdan çıkan ile ilgili değildir.

Aynı zamanda bir duruş, vücut dilidir.

Yakışanı giymek gibidir.

Yersiz kullanmak aşınmaya yol açar.

Soyu tükenmek üzere olan insan grubu niteliğidir.

Pamuk ipliğine dayalı insan ilişkilerinde önem arz eder.

Kasılma değil, ”samimi olma” durumudur.

Kendini aşmış olma halidir.

Zorlamaya gelmez.

Çünkü tavsiye edilmez.

Nezaket olarak da anılır.

*.*.*.*

Genellikle karşısındakinden aynı özeni görmez.

Rağmen tebessüm ederek uzaklaşma nezaketi dahi, ‘’Nezaketsizlik’’ algılanır.

Pasiflikle karıştırılır.

Aslında özgüvendir.

‘’Eziklik’’ ile karıştırılır.

Nedir eziklik?

Özgüvenle ters orantılı olan duygu, duruştur.

Kendini kayıt dışı ya da değersiz hissetme halidir.

Hayat sizi bir ara listesine eklemiştir.

Ama;

Sürekli ‘devre dışı’ gözüktüğünüz için orada olduğunuzdan haberi bile yoktur.

Başkalarının bizim hakkımızdaki düşüncelerine dayanır.

Diğer insanların sana ‘’acınası şefkatle’’ yaklaşma eylemidir işareti.

O nedenle;

‘’Ayıp olmasın’’ türünden ‘’yasak savma’’ samimiyetsizliğidir muhatabı.

‘’Konu mankeni’’ olmayı sindirebilme halidir.

Tepeden bakılma, hor görülmeyi kaldırma durumudur.

Hem kendini, hem karşısındakini ‘’değerli-önemli’’ değil, ‘’sadece karşısındakini’’ önemseme-değerli görme aymazlığında olmaktır.

Başkalarının başarısızlığına, kendi başarınızdan daha çok sevinebilmektir.

Benliğinizi de bunun üzerine kurmaktır.

*.*.*.*

Efendilik ya da beyefendilik;

Kibarlık ile mütevazilik arasında bir yerde seyir halindedir bence.

Kimilerinin lafı yarım kalmasın diye, döneceği sapağı görmezden gelip;

Bir sonraki sapağı hedeflediği durumdur o nedenle.

Eskiden tevazu olan şeylerin pek çoğuydu özetle beyefendilik ya da efendilik.

Bir şeyi ne kadar iyi yapıyor olursan ol, ‘’deneyeceğim’’ demekti.

‘’Demode’’ deyip, burun kıvıranları çoğaldı şu sıra.

www.haberhurriyeti.com / OĞUZ ÖRNEK

Yorum yazın...

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


Wordpress Haber Teması Tasarım ve Programlama: Seçkin Talanöz