İŞTE BEN BÖYLE BİR ANNENİN OĞLUYUM !...

   Yüzlerinde güneş yanıkları, elleri nasırlı

   Üzüm bağlarında çarçabuk yenilen yemekler...

   Ortalıkta dolaşırken, hala gözyaşı dökülen acılar...

   Renkli renkli haplardan içilecek elbette...

   '' Çocuklarım okusun da '' diye başlayan cümleler ile,

   Feda kuşağının fecrinde yükselir, adanan ömürler...

   ***

   Yoksuldur geceler, yoksuldur haneler, yoksuldur düşler...

   Amele kadınlar, hep ama hep çalışmaya mahkum...

   Ne ötekileştiren, ne de bencilleşen bir dünyadır bu,

   '' Şu borç bitsin de, çocuklarım okulu bitirsen de '' diye diye...

   Gün doğmadan üzüm bağlarına girilir...

   Amele kadınlar, bi-haberdir mehtaptan...

   Çünkü ev demek, gece demek...

   Üç-beş saatliğine uykudur...

  ***

  Karnımı doyurabiliyorsam çok şükür bugün,

  Üzüm bağlarına çok ama çok borçluyum...

  Hayatımda en gururlandığım konudur,

  İşte ben böyle bir annenin oğluyum !...

( İbrahim ORMANCI)