Taksim’e taksim taksim çıkılamaz

1 Mayıs ile ilgili bir önceki yazımı “Türkiye işçiler ile de barışmak zorundadır.
Ve bu ülke, işçileri ile barışmaya 1 Mayıs’ta Taksim’den başlamalıdır” diye bitirmiştim.
Bu yazıyı ise saat 13:00 civarında, Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (DİSK) ve Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu’nun (KESK) Taksim’deki anması hala sürer, Türk-İş’in Kadıköy’deki mitingi ise kaşla göz arasında biterken yazıyorum.

Sabahtan başlayarak önce Türk-İş, sonra Hak-İş Taksim’e geldi. Onlar Kazancı Yokuşu’nun başına ve Taksim Anıtı’na çiçek bırakırken, DİSK ve KESK Taksim’e yürümek için Pangaltı’da bekliyor, polis de DİSK-KESK kortejine katılmak isteyen grupları üzerilerine su ya da biber gazı sıkarak dağıtıyordu.

DİSK-KESK korteji Pangaltı’da sessiz sakin beklerken, haberciliğin kaçınılmaz
refleksi sonucu, canlı yayındaki televizyon ekranlarına polis ile bu gruplar arasındaki çatışmaların görüntüleri yansıdı.

Bu arada kendilerini “anarşist” olarak tanımlayan, Dünya’nın hemen her tarafında sosyalist-komünist grup-hareket-partiler ve işçi sendikaları tarafından uzak tutulan radikal grup, kaldırım taşlarını söküp polise atarken, bir banka şubesinin camlarını kırarken, kara tişörtleri ve yüzlerini kapattıkları kara mendilleri ile televizyonların canlı yayınlarına yansıdılar.

Bu görüntüleri izleyenler, kaçınılmaz olarak daha birkaç gün önce İstanbul-Kadıköy-Bostancı’da Devrimci Karargah örgütünün hücre evine yapılan polis baskınını, orada ölen polisi, sokaktan geçen genci ve “terörist”i hatırladılar.

Ama iddia ediyorum ki o sırada, bu görüntüleri izleyenlerin çok azı, aynı zamanda,
- 1 Mayıs 1977’de Taksim’de, mitinge katılanların üzerine The Marmara Oteli’nin üzerinden ve su deposunun duvarlarından ateş açıldığını,
- Açılaşan ateş sonucu paniğe kapılan kitlenin canını kurtarmak için Kazancı Yokuşu’na doğru kaçmaya çalıştığını ama yokuşu tıkayan kamyon nedeniyle sıkışıp üst üste yığılanlar arasından 1’i çocuk 8’i kadın 34 kişinin öldüğünü,
- The Marmara Oteli’nin üzerinden ve su deposunun duvarlarından ateş açanların bunca yıldır  yakalanamadığını,
- Türkiye’de şu anda 22 milyon işçi; resmi açıklamalara 3, işçi sendikalarının açıklamalarına 6 milyon işsiz bulunduğunu,
- Ülkemizde 71,5 milyon kişinin yaşadığı ve bu nüfusun yarısının 28,5 yaşından küçük olduğu dikkate alındığında çoğumuzun işçi olduğunu,
- Bu kadar işçinin hakkını-hukukunu savunmanın, bayramını kutlamanın aslında halkın hakkını-hukukunu savunmak ve bayramını kutlamak olduğunu hatırladı.

Yine televizyonların canlı yayınlarında o görüntüleri izleyenlerin büyük bölümü, Taksim’e çıkan 5 bin kadar örgütlü-sendikalı işçi ve memurların anmasının-gösterisinin hiçbir soruna ve olaya yol açmadığının farkına varmadı.
Tıpkı;
- Eğer bir şirkette, bir işverenin yanında ücretli olarak çalışıyorlarsa adlarının “işçi” olduğunun;
- İşçi olarak tıpkı işverenler gibi bir sendikanın üyesi olmaya hakları bulunduğunun;
- Eğer Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı iseler bir siyasi parti kurma ve bir siyasi partiye üye olma, bir dernek kurma ve bir derneğe üye olma hakkına sahip olduklarının;
- Siyasi Partiler Kanunu’na göre siyasal görüşlerini açıklamak için toplantı ve gösteri yürüyüşü yapmaya hakları olduğunun ve bu hakkı kullanırken polisten veya devletin başka bir biriminden izin almalarına gerek olmadığının farkına varmadıkları gibi.

Taksim’deki anma töreni bitti ama işçilerin-emekçilerin Taksim’e çıkma, Taksim meydanını 1 Mayıs meydanı yapma çabası biteceğe benzemiyor
Ancak, yine bugün gördüğümüz, sendikal ve siyasal bölünmüşlüğünün önüne geçilmedikçe, işçiler-emekçiler Taksim’e çıkan yollarda, sendikalarının kapılarında daha çok biber gazına maruz kalacak.
Onlarca siyasi parti ile onlarca sendika arasında taksim taksim bölünmüşlük devam ettiği sürece, işçiler-emekçiler 1 Mayıs’larda Taksim’e çıkamayacak, Türkiye işçileri ile barışamayacak.

1 Mayıs 2009 / Sedat Pişirici