Fatih Terim, Aziz Yıldırım ve Recep Tayyip Erdoğan... 

Çok gıcık kaptığım bir düşünce vardır.
Üst düzey koltuklarda oturanların yüzde 90'ı kendilerini dünyanın merkezi zannederler.
İcraatlarının yanısıra konuşmalarında da hep aynı havadadırlar.
Temsil ettikleri tüm toplumun kendileri gibi düşündüğünü sanırlar ve söylerler.
İşin kötüsü bir süre sonra buna kendileri de inanırlar.
Mütevazı olup kahraman olmayı beceremezler.
Egolarına yenilip bir çuval inciri berbat etmeyi tercih ederler.

* * *
Bunun örneği bizim meslekte çok sık görülür.
Bir gazeteci yazar oldumu, yayın yönetmeni oldumu değişim başlar.
Muhabirliğini, editörlüğünü yavaş yavaş unutur.
Bir süre sonra en büyük gazeteci odur.
Artık hep onun yaptıkları doğrudur.
Ülke meselelerini en iyi o bilir.
Siyasetçiye partiyi,
ekonomiste parayı,
sanatçıya notayı,
futbolcuya topu öğretmeye başlar.
Bunun en büyük örneği Hıncal Uluç'tur.

* * *
Türkiye'de bir Fatih Terim gerçeği vardır.
UEFA kupası, Fiorentina, Milan rüyaları.
Takımdaşlık, motivasyon mucizeleri yaratan adam.
Türkiye'de futbolu en iyi bilenlerin başında gelir.
Şüphesiz de en başarılarından biri.
Gelgelelim en büyük derdi ben odaklı olmasıdır.
Basın toplantılarında genellikle ''Ben'' der. Bazen farkedip biz diye düzeltir.
En büyük zevki gazeteci fırçalamaktır.
İsviçre rezaletinin faturası Mehmet Özdilek'e kesilmiş.
Terim üzerine bir bardak su içmiştir.
Nasıl olsa hiçbir gazeteci bu konu ile ilgili soru sorma cesareti gösteremez.
Şenol Güneş'i, Ersun Yenal'ı asan gazeteciler küçük dillerini yutmuşlardır bu dönemde.
Avrupa üçüncülüğünü herzaman anlatır, dünya üçüncülüğünden hiç bahsetmez.
Bugün milli takımdan ayrılsa yerine yardımcılarından birinin gelemeyeceği aşikardır.
Bu durum acaba yardımcılarının beceriksizliğinden midir, yoksa Fatih Terim'den mi ?
Ama yine de Terim'in bu koltukta olmasına şükretmeliyiz.
Bir an düşünün ki Bülent Uygun'un Milli Takım rüyaları gerçek olsun.
Kulübeye uçarak tekme atan, ''Bizde Laila yok La ilahe illallah var'' diyen Uygun'un.

* * *
Bir de Fenerbahçe Başkanı Aziz Yıldırım var.
Fenerbahçe'yi tesis olarak getirdiği nokta ortada.
Müthiş stadı gerçekleştiren başkan.
Uçan kuşa Fener forması satan adam.
Takıma mucize paralar getiren Yönetim Kurulu'nu Başkanı.
Ancak Yıldırım da kendisini Fenerbahçe'nin kabesi zannediyor.
Hadi ''Reis benim'' sözü su kaldırırdı.
Ama öyle bir laf ettiki kargalar bile güldü.
''Futbolu herkesten daha iyi bilirim'' dediği gün milad oldu.
O tarih itibarıyla Fenerbahçe tepetaklak gitti.
Kendini Abramoviç sanıp birçok Fener sevdalısını kulüpten attı.
Her maçın devre arası soyunma odasına giren başkan, yakında formayı giyip sahaya çıkarsa hiç şaşırmam.
Amma yinede Fenerbahçeliler Yıldırım'ın bu koltukta oturmasından memnun olmalı.
Ya tarlada dolaşıp ''Muhteşem stad yapacağız'' diyen Adnan Polat olsaydı.
Ya da ''Kapıdan giremez'' dediği adamı bir süre sonra baştacı yapan Yıldırım Demirören.
* * *
Bir de bizim Başbakanımız var.
İki dönemdir tek başına iktidar.
Her iki kişiden birinin oyunu alan siyasetçi.
Yurtiçindeki ''Ben''lerden kaybettiği oylar hepimizin malümu.
Bu durumdan hiç şikayetçi değiliz.
İstediği kadar büyüyebilir, büyüdüğü kadar oy kaybedebilir.
Kuşkumuz, korkumuz Başbakanın sınırları aşan egosudur.
İşin kötüsü Başbakan liderlere fırça atarken 70 milyonun arkasında olduğunu zannetmektedir.
Böyle düşündüğü sürece her defasında daha cüretkar olacak, başımıza daha büyük iş açacaktır.
Rasmussen'e posta koymak kolaydır. Asıl olan daha sonra lafını yememektir.
Posta koyuyorsan önceden alt yapısını hazırlayacak, daha sonra mahçup olmayacaksın.
Obama geldi sırtımızı sıvazladı ve talimatlar verip gitti.
''Ermenistan sınırını açın''
''Soykırımı tanıyacağım. Sözüm söz''
''Ruhban okulunu açın''
v.s...
Unutmayalım ki çapkınlar öpeceğı kadını sever.
Belki de Tayyip Erdoğan Başbakan olduğu için şükretmeliyiz.
Allah saklasın ya Bülent Arınç olsa.
Ya da baloncu Melih Gökçek.