Fenerbahçeli bir futbolcu ile gönülden bir Beşiktaşlı'nın dostlukları

Bugün bir değişiklik yapalım ve tıptan değil spordan söz edelim. Bir Beşiktaş taraftarı olarak üst üste aldığımız mağlubiyetlerin sona erdiğini ve 2-0 ‘lık Antalyaspor galibiyetiyle şeytanın bacağını kırdığımızı ümit ediyorum. Her inişin bir çıkışı vardır elbet, inşallah sıra galibiyetlere gelmiştir…
 
Bizim nesil şanslı mı, şansız mı bir türlü karar veremedim gitti. Teknolojinin bu kadar gelişmesi, bu dünyaya çok mu erken geldik dedirtmiyor değil hani. Ama bizim zamanımızda da şimdilerde özlediğim farklı güzellikler yaşandı, o yüzden bazı değerlerin yozlaştığını görmek beni üzüyor. Bakın değerlerin yok olduğunu söylemiyorum buna ne dilim varıyor ne de buna inanmak istiyorum. Sosyal bir paylaşım sitesine üye oldum çevremdeki gençlerin ısrarıyla, hoş aklım da pek ermiyor ama ara ara paylaşımlara bakarak oyalanıyorum. Hem gözlem de yapmış oluyorum. Beşiktaş- Fenerbahçe derbisinin sadece sonucu değil, gençlerin birbirine karşı olan tutumu beni çok üzdü, hatta etkiledi diyebilirim. Gerçekten de inanamadım gencecik insanların, herkese açık olan  bir platformda birbirlerine bu kadar acımasız  ve kırıcı bir üslup içinde laf atmalarına. Ayıpladım itiraf etmeliyim ki! Bizim zamanımızda böyle değildi, bizim neslimizde de böyle değildi…

Gençlere örnek olsun diyerek efsanevi Fenerbahçeli bir futbolcu ile gönülden bir Beşiktaşlının dostluklarından söz edeyim size… Selattin Torkal, 1925 yılında doğmuş, Fenerbahçe’nin gelmiş geçmiş en müthiş topçularından biriydi. 1944 yılında Fenerbahçe’ye transfer oldu 1944 ile 1952 yılları arasında Fenerbahçe’nin efsanevi takımında orta sahada 208 karşılaşmada forma giydi, 3 şampiyonluk, 3 de Başbakanlık Kupası gördü. İkinci Dünya savaşının olduğu bir dönemin futbolcusuydu, o devirde Milli Maç çok az oynanıyordu. O, buna rağmen 8 defa milli oldu düşünsenize…

Selattin Abi ile Boğaziçi Lisesinde beraberdik, ama tanışmıyorduk. Lise takımındaydı, laf aramızda bizim lisenin  o zaman müthiş bir takımı vardı. Taksim Kazancı yokuşunda komşuyduk, hatta evlerimiz arka arkayaydı. O yıldız bir futbolcuydu o yıllarda. Ben onu mahallede  zaman zaman hayranlıkla izlendiğimi hatırlıyorum. Keşke diyorum o dönemde kapısını çalıp ‘’Abi’’ diyip bir ahbaplık başlatmış olsaydım. Aradan yıllar geçti, 10 değil,20 değil, 30 bile değil tam 40 yıl sonra yollarımız ortak bir dostumuz sayesinde Esentepe’deki muayenehanemde tekrar kesişti. Tesadüfe bakın ki Selattin Abim de bizim mahalleye taşınmış yine komşu olmuşuz. Geç bulduk birbirimizi ama hiç bırakmadık , dolu dolu sohbetlerimiz, saatlerimiz, günlerimiz oldu. Ta ki Alzheimer denen hastalık bizi ayırana kadar… Giderek zayıflayan hafızası onu bizlerden acımasızca ve adım adım kopardı diyebilirim… Selattin abi sadece olağanüstü bir futbolcu değil kelimenin tam anlamıyla bir İstanbul beyefendisiydi . Maçları çoğu zaman beraber izlerdik. En büyük keyfimiz Beşiktaş - Fenerbahçe derbilerini birlikte izlemekti. İnanın Fenerbahçe gol attığında sırf ben üzülmeyeyim diye sevincini belli etmezdi. Bunun aksine Beşiktaş golü bulduğunda övgüler yağdırırdı. Maçları bana izlemeye geldiğinde dahi kravatını takar ve ceketini giyer, inanılmaz zarafetiyle yanımdaki koltuğa oturur, maçı izlemeye koyulurdu. Ağzından çıkan en marjinal söz ‘’Hay Allah’’ olmuştur… Abimin anısı önünde saygıyla eğiliyorum...
 
Şimdi sormak istiyorum gençlere nedir bu hırs, öfke bu tavır diye. Spor kardeşlik değil de nedir? Kazanmak, şampiyon olmak kuşkusuz amacımız. Sezon sonunda takımının bayrağını kim sokaklarda dalgalanıyorken seyretmek istemez ki! Ama unutulmasın ki marifet olan kötü günde dik durabilmekte, takıma sahip çıkabilmekte ve her şeyden önce rakibin galibiyetine saygı duymakta yatar unutmayın…

DR. MEHMET FUAT ABUT

Bu konuya ait videoyu dr.abuttv.com’da izleyebilirsiniz