Gazetecilik damarı

Dünya gazetesinde bir günün akşamı işlerimizi bitirdik, gazeteyi gececilere teslim edip çıktık. Ertesi gün önce yaptığımız gazeteye bir bakarız, gece ne haberler girilmiş diye.
3. sayfanın manşeti gece değişmişti. Haber hemen dikkatimi çekti. Manşette, Arkas firması hakkında kaçakçılıktan soruşturma açıldığı haberi yer alıyordu. Haberi gececiler bize sormadan kullanmışlardı.
Hemen gececi arkadaşı aradım, haberi Nezih Bey’in verdiğini söyledi. Akan sular durmuştu. Patron ne derse o olurdu tabii. Nezih Ağabey gazeteye bir de belge geçmişti. Gümrükte yakalanan kaçak mallarla ilgili.
Belgeye rağmen İçime sinmemişti haber. Bir soruşturma haberiydi ve ilk soruşturma kapsamındaydı. Yani soruşturmanın gizliliği vardı, bizim de haberi vermememiz gerekiyordu.
Biz daldık günlük çalışmaya. O gün şirketten aradılar hemen. Haberin yanlış olduğunu, düzeltme göndereceklerini söylediler. “Olur” dedik, “gönderin kullanırız”.
Diyorsunuz ki şimdi ne olmuş yani. Önemi ne bunun? Önemli olan şuydu. Bu şirket Dünya Gazetesi’ne en çok ilan veren şirketlerden biriydi ve tüm ilan anlaşmalarını bu haber nedeniyle iptal etmişti.
Yanlış yaptık yazısı
Düzeltme istediler yayımladık, ikna olmadılar, denizcilik sayfasını hazırlayan yazar arkadaş gece ekibini daha doğrusu gazeteyi yerin dibine geçiren bir yazı yazdı, onu da yayımladık yine ikna olmadılar.
“Ne yapalım daha” deyip kestirip attık. İlişkiler kopmuştu artık. Gel zaman git zaman bir gün “şirketin avukatı seni arıyor” dediler. “Olur konuşurum” diye cevap verdim. Avukat hanım, şirketin gazeteden “bu haber yanlıştır” şeklinde bir yazı istediğini anlattı.
“Nasıl olur” dedim ve isteği Nezih Ağabey’e aktardım. “Tamam” dedi, “ben hallederim”.
Bir hafta sonra avukat hanım yeniden aradı beni “Evet” dedi. “Sizden bir yazı geldi, geldi ama ben bunu şirkete gösterirsem ilişkiler felaket olur”.
Cevaptan haberim yoktu. Nezih Ağabey ne yazmıştı acaba? Avukat hanıma “bana yazıyı fakslar mısınız?” dedim .Faksladı. Aman aman...
Nezih Ağabey basmıştı fırçayı şirkete. Haberin doğru olduğundan, elinde belgelerin bulunduğundan bahsediyordu.
Yazıyı ben yazıyorum
Ne yapacaktım? Ne mi yaptım?
Avukat hanıma “siz o yazıyı yok edin. Ben şimdi benim imzamla size başka bir yazı gönderiyorum onu verin şirkete” dedim.
İlk soruşturmanın yasalara göre gizli olduğunu, bu nedenle haberin kullanılmasıyla yanlışlık yaptığımızı vurgulayan bir yazı yazdım. Nezih Ağabey’in haberi olmadan imzaladım ve şirkete gönderdim.
Teşekkür ettiler, bir süre sonra ilişkiler de düzeldi. Kimseye söylemedim yaptığımı, yakın arkadaşlarıma bile. Nezih Ağabey’in öğrendiğinde beni kovacağından şüphem yoktu. Ama ben şöyle düşünmüştüm.
“Evet” gazete ilk soruşturma sırasında bir firmayı “kaçakçılıkla” suçlamış, zan altında bırakmıştı. Haberde firmanın görüşü yoktu. Haberin kullanılmaması gerekiyordu. Hiç değilse soruşturmanın sonu beklenmeliydi. Buna hakkımız yoktu. Hatamızı kabul etmemiz gerekiyordu.
Nezih Ağabey’i bir şekilde ikna edeceğimden emindim. Bana zaman gerekiyordu. O da hukukçuydu ama gazeteciliği ağır basıyordu. Haberi kullanırken patronluğunu unutmuş, gazeteci yanı ağır basmıştı.
Ne yazık ki Nezih Ağabey’i yaptıklarımı açıklayamadan kaybetmiştik.
İşin aslını yemekte öğreniyorum
Anımın devamı da var. “Biraz soluklanın” diye durdum. Nezih Ağabey’den sonra zor günler geçirsek de gazetenin çizgisini bozmadan devam etti çalışmalarımız. Zamanını hatırlamıyorum ertesi yıldı sanırım. Dünya Gazetesi geleneksel olarak yıl  sonlarında yılın “en”lerini seçiyordu. Yılın şirketine en güçlü aday Arçelik’ti. Nitekim seçimi yapan heyetin tamamı Arçelik demişti. Sıra bana gelince “Arkas” dedim. Şaşırmışlardı.
Nedenini anlattım; Gerçekten şirket sessiz sedasız reklam yapmadan dev adımlar atmış, limanlar yaparak nakliyat alanında büyümüştü.  Arkas’ı yılın şirketi seçtik.
 Ödül törenine şirketin sahibi Lucian Arkas da geldi. Törenden sonra yemek yenildi. Tesadüf Lucian beyle yan yana düşmüştük yemek masasında. Hatır gönül sorgulamasından sonra sohbet koyulaştı, benim denizci bir aileden gelmiş olmama sevinmişti. Neyse.
Birden aklıma geldi, pat diye “sahi” dedim. “Sizin bir kaçakçılık sorununuz vardı. Kaçakçılığı nasıl yapıyorsunuz?” Şaşırmamıştı konuyu açmama.
 Güldü “Anlatayım da dinleyin” dedi ve anlattı.“Bakın biz konteyner taşımacılığı yapıyoruz. Malları alır bir yerden bir yere götürürüz. Konteynerin içindeki mallardan sorumlu olmayız. Şöyle düşünün. Birisi bir çanta ile İzmir’den THY uçağına binse. Uçaktaki kişi Atatürk Havalimanı’nda uyuşturucudan yakalansa THY kaçakçılık yaptı diyebilir misiniz?" Doğru diyordu. “Peki” dedim, “neden ısrarla bizden yazı istediniz? Sonuçta düzeltmenizi yayımlamıştık”.
“Onu da anlatayım” derken bardaktaki suyunu yudumladı ve bana döndü:
“ Biz bir firma ile birlikte ortak liman yaptık. Sonra anlaşamadık. Ayrıldık. O firma sizin yazını çoğaltıp bizim tüm müşterilerimize göndermiş. Bizi karalamak için. Ta Çin’deki müşterilerimize bile. Biz de sizden gelen hata yaptık yazısını aynı müşterilere göndermek zorunda kalmıştık”.
Anlamıştım bir küçük haberin ne büyük işler açtığını bu firmaya. Bilmeden, bir önseziyle bir yanlışımızdan doğan olumsuzlukları önlemiştim. Sevinmiştim. Anı burada bitiyor. Ama söylemek istediğim önemli bir nokta daha var.
Nezih Demirkent gazeteciyken patron oldu. Daha doğrusu yoktan bir gazete yarattı ama patron olamadı. Anlattığım anıda da gazeteci şapkası ağır basmış, reklam veren ağacı patron olarak başına gelecekleri bile bile taşlamıştı.
Nur içinde yat Nezih Ağabey.