Teşhis doğru muydu ?

Çok sigara içiyordu ve öksürük nöbetleri kesilmiyordu. Akciğer filmi çektirdi ve doktora gösterdi. Doktorun kanser teşhisi tüm umutlarını yıktı ve...

Üniversitenin kuruluşunda görev almış, çalışkan, mesleğinde çok başarılı, yurt içinde ve dışında çok tanınmış bir öğretim görevlisiydi. Tıp doktoru değildi ama üniversitede  tıp fakültesi kurulmasını en çok isteyen kişilerden birisiydi. Rektörlüğü süresince bu konuda çok çaba göstermişti.  Çalışmalarıyla kurulan fakülte devlet hastanesi içerisinde yer alan ufak kliniklerden oluşuyordu. Bu kadarla kalmamalıydı. Bundan sonraki tüm gayretleri modern bir hastane kurmak içindi. İlk olarak üniversite genişleme sahasında kalan büyük bir alanın bu amaçla ayrılmasını sağladı.  Yapım sırasında  hiçbir masraftan kaçınılmayan  tıp fakültesi  hastanesi kısa bir süre sonra hizmete açıldı. Herkes bu oluşumun arkasındaki büyük emeği biliyor, başka fakültede olmasına rağmen bu değerli öğretim üyesini takdirle  anıyordu.
Hastane açıldıktan  kısa bir sonra rektörlük görevi de sona eren profesörümüz, kendi fakültesine  döndü. Öğrenci derslerine giriyor, asistanlarının iyi yetişmesi için elinden gelen tüm gayreti gösteriyordu.

 İLK ŞİKAYETİ ÖKSÜRÜK OLDU
O sene kış oldukça soğuk geçmekteydi. Bu nedenle  öksürük şikayetini soğuk algınlığına bağlayarak üzerinde fazla durmadı. "Sigarayı biraz azaltsam" geçer diye düşünmesine karşın  günde üç pakete ulaşan alışkanlığından da bir türlü vaz geçemiyordu. Geceleri kriz şeklinde gelen bu öksürük nöbetleri evde eşinin ve çocuklarını da dikkatini çekmiş bir doktora gidelim diye ısrar etmeye başlamışlardı. ‘ Bu sigara öksürüğü, yakında  geçer. Siz merak etmeyin ‘diyerek çevresindekileri ve kendisini ikna ediyordu. Bir ay boyunca devam eden öksürük krizlerine göğsünün yan tarafında oluşan  ağrıda eklenince sigarayı iyice azalttı. Buna rağmen şikayetlerini geçmedi. Bir şeyim yoktur ama evdekilere göstermek için akciğerlerimin bir filmini çektireyim diye düşündü. Ertesi sabah ilk işi bu oldu. Filmin raporunu bile beklemeden,  tıp fakültesinin kuruluşunda birlikte çalıştığı  göğüs hastalıkları bölümündeki öğretim üyesi olan arkadaşına götürdü. Kahvelerini içtikten sonra ‘ Bizim arkadaşlardan birisi bir film çektirmiş şuna bir bakarmısın ?’ diyerek kendisine ait olan akciğer filmini  uzattı. Doktor filmi dikkatlice inceledikten sonra ‘Durumu  iyi değil. Hastada akciğer kanseri var. Üstelik tüm akciğerini  sarmış. Bu safhadan sonra tedaviden de fayda göremez"  diyerek görüşünü belirtti. Öğretim üyemiz arkadaşının söyledikleri nedeniyle adeta şok yaşıyordu. Nasıl böyle bir şey olabilirdi ki ? Belli etmemeye çalışarak ‘ Yurt dışında bir fayda göremez mi ‘ diye sordu. Göğüs hastalıkları olan doktor kendisinden çok emindi. ‘ En fazla bir, bilmedin iki ay zamanı var. Baksın keyfine yurt içindede, dışında da tedavi edilmesi mümkün değil" deyince acı gerçeği anladı. Arkadaşına teşekkür ederek yanından ayrıldı.  Dışarı çıktı. Ne yapacağını bilemiyordu. Adeta beyni boşalmıştı.  Hastanenin bahçesinde bir müddet oturdu. Akciğerlerinde kanser olup buradan tüm vücuduna yayılmış kişiler aklına geldi. Son zamanlarında çok acı çektiklerini gözlemişti. Hatta en etkili ağrı kesici olan morfin bile ağrılarını geçirmeye  yetmiyordu.  Bir iki ay yaşamak için bu acıları çekmeye değermiydi?   Aklı karışıktı. Ne yapacağını bilemiyordu. Saatlerce  oturdu. Bu arada hava çoktan kararmış, ortalıkta hiç kimse kalmamıştı. Yavaş yavaş oturduğu yerden kalkarak görev yapmakta olduğu fakülteye doğru bilinçsizce yürümeye başladı. Etrafındaki hiçbir şeyi algılayamıyordu. Tek düşüncesi hastalığı ve bu hastalığın yaratacağı feci sondu. Kendi fakültesine kadar bu düşüncelerle bilinçsizce yürüdü. Gece bekçisine  ‘Biraz işlerim var, odamda biraz çalışacağım’ diye kısa bir açıklama yaptı. Çok şaşıran gece bekçisi ‘ Siz bilirsiniz bir şey isterseniz ben buralardayım diyerek odasına kadar eşlik etti. Daha sonra derin bir sessizlik oldu.  Fakültenin gece bekçisi de ‘Hocam belki bir şey ister’ diye düşünerek kapısının önüne koltuğunu koyup orada beklemeye başladı. Saatler saatleri kovaladı. Bekçi ağırlaşan göz kapaklarına artık hakim olamayacağını düşünerek her gece yaptığı gibi oturduğu koltuğunda uyuklamaya başladı. Sabahın ilk ışıkları camlardan içeri süzülmeye başladığında telaşla uyandı. Etrafta yine aynı  sesizlik vardı. Birden hocayı hatırladı. Odasından hala ışık geliyordu. Demek gitmedi sabaha kadar burada çalıştı diye düşündü. Üstünü başını topladı. Üzerinde uyuduğu koltuğu yerine yerleştirdi. Yavaşca kapıyı tıklattı. Ses yoktu. Biraz  daha hızlı vurdu. Gene ses yoktu. Gece gitti herhalde diye düşünerek kapıyı hızla açtı. İşte o anda  gördüklerine inanamadı. Ünlü profesör bir iple  kendisini asarak yaşamını sonlandırmıştı.. Yardım edebilmek umuduyla yanına koştu ama yapacak bir şey kalmamıştı.
Ertesi gün,  kurulmasında büyük emeği olan tıp fakültesinde otopsisi yapıldı. Tanınmış  doktorlarının yer aldığı bu  otopsi  sonucunda organlarında hiçbir patolojik bulguya rastlanmadı. Akciğer kanseri olsa bunun otopsi sırasında belirgin olarak görülmesi  gerekirdi. Göğüs hastalıkları uzmanı olan  arkadaşı  ona yayılmış akciğer kanseri olduğunu söylemişti. Filmde kesin bulgular olmasa böyle önemli bir teşhisi koyamazdı. Gerçek neydi??  Bunu hiç kimse anlamadı.

Dr. Cem Aydemir