Kadınlar günü. . . .

Sergi anılarıma bir mola verelim bakalım. Kadınlar günü geldi ya, “Birazcık da bu konuya değineyim” diyorum.

Zaman zaman anlatıyorum, eşim Hikmet’le nasıl tanıştık, nasıl evlendik.

Rahmetli kayınvalidemin beni çocuk yaşlarda görüp gözüne kestirmesi ile bu evliliğin ilk temeli atılmış. Sonra Hikmet askerden gelince beni istediler. Bir iki yemeğe gitme sonunda da biz birbirimizden hoşlanıp evlilik kararımızı verdik.

Yalnız bir husus var. Hikmet benimle tanışmaya gelirken, çalıştığımdan haberi yokmuş. Kendisi bir fabrikada vardiya usulü çalıştığından çalışan bir eş düşünmüyormuş. Eee adam haklı. O çalışırken hanım evde uyuyor, o işten gelip evde vakit geçireceği saatlerde de hanım işte çalışıyor olacak. Kolay  değil.

Beni beğendiği için çalıştığımı öğrendikten sonra da, bunu ön şart olarak öne sürmemiş. Garibim, evlendikten sonra beni işten çıkaracağını düşünmüş. Nasıl olsa o zaman yasalar da ondan yana. Evin reisi o. Çalışmamı istemezse kanunen çalışamam.

Evlendik. Her şey güzel. Güllük gülistan. Lay lay lom. Mutluyuz.

Aradan birkaç ay geçtikten sonra Hikmet mırın kırın etmeye başladı. Çalışmam aramızda sorun olmaya başladı. Ben işten geç gelince tavrını değişik buluyordum. Sonunda bir gün “İşten çıksan!” demeye kalkıştı.

Bu konuda epey bunaldığım günlerden birinde “Bak Hikmet,” dedim. “Benim zaten babam yok. Annem desen hiç çalışma hayatı olmamış, kendi kendine zor yeten bir kadın. Hayatta her şeyi düşünürüm ben. İleri hayatımda  nelerle karşılaşacağımı kimse bilemez. Benim dayanacağım, güvenebileceğim bir tek mesleğim var.
Henüz yeni evliyiz. Çoluğumuz yok, çocuğumuz yok. İşimi bırakmam.” dedim.

Hikmet vicdanlı insan. Bir yandan da benim iyiliğimi düşünüyor.

“Sen işin altında ezilme diye söylüyorum. Allah’a şükür evimiz kira değil. Kazancım da bize yeter. Ama gene de sen bilirsin” dedi.

Bir daha bu konuyu açmadık. Yalnız dışarıda çalışmanın yanı sıra ev işinde de epey zorlandım. Hikmet’in yardım etme gibi bir huyu da olmayınca.. Akşamları işten geldikten sonra yemek yap, sofrayı kur, her iş bana bakıyor. Salata yapacak zamanım kalmıyordu. Bir yandan çocuklar anne ister, diğer yandan evin işi bekler. Çok sıkıntı çektim, gık bile demedim.

Şimdi aradan yıllar geçti, emekliyim. Çok şükür çocuklarım büyüdü. Hikmet’im de biraz biraz huyunu değiştirdi. Bazen çay bile yapıp bana getiriyor. Ufak tefek işlerde yardımcı oluyor. Ben de asıl görevlerimi unutmadan keyif aldığım işlerle vakit geçiriyorum .  Resim yapıyorum, yazıyorum. Arada sergi sergi, şehir şehir geziyorum. Şimdilerde Hikmet’in bu durumu karşısında gurur duyduğunu sanıyorum. Resimlerimi seyredip yorumluyor, yazılarımı okuyup bazen “Şöyle niye yazmadın?” diyor.

Yani artık çok şükür rahatım. Çünkü çalışmak kadına sadece para kazandırmaz. Kişinin özgüvenini ve devamlı kendini geliştirmesini sağlar. Otuz sene önce işten ayrılsaydım, bu günkü “Ben” olamazdım.

Lokma bile çiğnemeden yutulmuyor. Kadın olmak kolay değil. Doğa öyle yaratmış, bize özgü bazı görevler yüklemiş. Annelik gibi. Annelik görevini mümkün olduğunca ihmal etmeden “Yaşamda biz de varız,” demek gerek. Eşleri de kadınlara bu zorlu maratonda destek olurlarsa, her şey daha güzel olur.

Yani demem o ki, hak verilmez alınır.
Tüm hemcinslerimin ve eşlerine destek olan kocalarının günlerini kutluyorum.

Hülya Sezgin/Haber Hürriyeti.com/Kültür sanat bölüm yönetmeni 

06.03.2010