Acıların kadını, yeniden sevebilirmiş!

Kitap okumayı çok sever ve elimden geldiğince bol bol okurum. Yaz ayında bu biraz daha fazla oluyor. Çünkü, yazlıkta her zamanki günlük koşuşturmalarım daha azaldığından, giderken toplu olarak aldığım kitaplarımı sırası ile okuyorum.

Okuduklarımdan bazılarının etkisinden uzun süre kurtulamazken, bazıları içinde;
“Ben şimdi bunu niye okudum ki? Bana ne verdi? Neden vaktimi boşa harcadım?” diye düşünür, geçen zamanıma acırım.

İşte bu sene aldıklarımın içinde Nermin Bezmen’in “Bizim gizli bahçemizden” adlı romanı da vardı. “Kadının kocası öldü, ne acılar içindedir kim bilir, yazık!” diye düşünerek okumaya başladığım roman, bir müddet sonra beni boğmaya başladı.

Bir kere yaşanılan etik bir şey değil. On sekiz yaşında bir akrabalarının aracılığı ile sekreter olarak girdiği işyerinde evli ve kendisinden on yedi yaş büyük patronunu nasıl ayarttığını, gizli gizli otel odalarında nasıl buluştuklarını, en ince detayına kadar ağdalı bir dille sevişmelerini anlatıyordu.

Neyse sonra adam eşinden boşanıyor, evleniyorlar çoluk çocuğa karışıyorlar. Para var huzur var. Bütün yedikleri pahalı yiyecekleri ve kullandıkları pahalı markaları tek tek anlatmış. Bana ne onlardan? Hep mutlular, hep mutlular. Bir kere bile kavga etmiyorlar.  Anlamaya çalışıyorum . Mümkün değil. Kavga etmeden evlilik nasıl olur. Bence sıkıcı. ( Bu arada ufak tefek münakaşalarla, büyük dövüşleri ayıt etmek gerek. Benim kavga diyerek anlatmak istediğim, küçük münakaşalar)

Sonra aniden acıların kadını oluyor. İçimi eziyor, acıtıyor. Arkadan gene şuh sevişme sahneleri!

Her şey abartılı. Bir olayda aşırı abartı görürsem bir şeylere paravan edildiğini, arkada örtülmeye çalışılan mutlaka bir şeylerin olduğunu düşünür, şüphelenirim. 

Bu romanı okuduktan sonra “Bu hanım dayanamaz, yakında yeni bir eş bulur” demiştim.

Hafta sonu Hürriyet gazetesinin pazar ekinde Ayşe Arman kendisi ile röportaj yapmış. Bizim henüz bir yıllık taze dulumuz acıların kadını ,  kendisinden dokuz yaş küçük Tolga Savacı ile takılıyormuş. Kadın dengeyi ya tutturamıyor, yada acayip modaya uyuyor. Ya on yedi yaş büyük, ya da dokuz yaş küçük.

Benim genç kızlık dönemlerimde, şakakları kırlaşmış erkekler için “olgun” yakıştırması yapılır, genç kızlar daha bir ilgi duyarlardı. Sonra bu “olgun” un “içi geçmiş”e denk olduğu anlaşılınca şimdiki hatunlar çıtır delikanlıları sever oldular.  Yani bir tür moda.

Şehir dışına sergi açmaya gittiğim zaman, Hikmet beni kızdırmak için hep genç ve güzel birini bulacağından bahsediyor. Erkek egosu işte.  Benim gönlüm rahat. Baksanıza genç kızlarda, içi geçmiş hatunlarda çıtır delikanlıların peşinde. Ne yapsınlar Hikmet’i.

Acıların sonsuza kadar abartılarak yaşanmasını onaylamıyorum. Elbette hayat devam ediyor. Genç veya yaşıtı o da onun kişisel tercihi.
“Aşk, benim kör atlı topal süvarimdir.Kimseye hesap  vermem, gelince atlar giderim” demiş. Ama keşke, sanki tersi imiş  gibi acısını anlatıp gözümüze gözümüze sokmasaydı. 

İşte, sene devriyesine yenisiyle giriyor.

Hülya Sezgin/Haber Hürriyeti.com/Kültür sanat bölüm yönetmeni