Birkaç doktorun hikayesi

Dr. Cem Aydemir birkaç doktorun hikayesini yazdı. Para hırsı ve açgözlülük bakın kutsal mesleği içra edenleri ne hale soktu.

Altmış yıllık doktordu

İki elinde birer baston.Yaşı seksenin üzerinde. Zor yürüyor. Ama her sabah mutlaka  muayenehanesine gider. Otobüs durağına kadar iki bastonuyla zar zor yürüyüp, belediye otobüsüne gençlerin yardımıyla biner. Oturması için mutlaka yer veren olur.. İnerken gene gençlerin yardımı gerekli. Bu kişi doktor hem de  altmış yıllık. Para sorunu yok.  Çocuklarını okutmuş, evlendirmiş. Çeşitli yerlerde kira getiren mülkleri de var. Hala bu para kazanma hırsı niye? Onu anlamıyorum. Konuşmaya kalksanız mantıklı konuşmaktan uzak. Düşüncesi bir geliyor bir gidiyor. Kendisinin sağlıklı olmadığı malum. Ama para kazanma hırsı hiç eksilmemiş.Tabi ondan fayda ummaya çalışanlarda ayrı konu. Hastalarına nasıl faydalı olacak onu bilende yok.

TANINMIŞ BİR DOKTORDU
Ege Üniversitesi açıldığı zamanlarda ilk kurucularından olan tanınmış bir doktor. Daha sonra cerrahinin yeni bir bölümüne yönelip, başarılı çalışmalarda bulunur. Branşını iyi kullanıp, şahsi yeteneğini de birleştirmiş. Zamanında konusunda tek öğretim görevlisi olmasının da olumlu etkileri olduğu bir gerçek. Zenginliği inanılmaz boyutlarda. Ne diyeyim çalışmış kazanmış. Pahalı bir doktordu. Fakat etik dışı bir davranışı duyulmadı. Yaşı seksene yakın. Sportmen bir yapıda olmasına rağmen anlam vermediği halsizliği bir takım tahliller yaptırtmaya yöneltti. Geniş araştırmalar sonucunda hastalığının kanser olduğunu öğrenir. Tümör’ün karaciğerine yakın bir bölgede olması ciddi sağlık sorunlarını da  beraberinde getireceği kesin. Artık çok fazla ömrü yok. Senelerin doktoru. Bunu kendiside  çok iyi biliyor. Nedense bu hastalığını öğrendikten sonra daha çok çalışmaya başladı. Her gün erkenden muayenehanesine, oradan özel hastaneye gidiyor. Gazetelere reklam veriyor. Televizyonların sağlık programlarına çıkıyor. Tabi bu günlerde eskisine göre daha çok para kazanıyor. Bu  çabaları bana göre çok anlamsız.  Mesleğine gerçekten  devam etmek isteyen bir doktor fahri olarak hayır kurumlarında neden çalışmaz? Belediyenin yaşlılar evi, çocuk esirgeme kurumu, çeşitli kamu kurumlarında neden doktorluk yaparak insanlara faydalı olmak istemezlerde hala para kazanmaya çalışır?  Anlamak mümkün değil.
 
TEMEL TIP BİLİMLERİNDE PROFESÖR
Tıp fakültesinin temel tıp bilimleri dalında  profesördü. Derslerini tane tane  anlatırdı. Öğrencilere karşıda anlayışlıydı. Olumsuz bir yanı veya ders anlatırken sinirlendiği görülmemişti. Yazdığı ders kitapları öğrenciler arasında ilgi görür, zaman zaman fakülte yönetim kurulunda da görev yapardı. Diğer öğretim görevlilerine göre değişik olan tek özelliği ders anlatmaya geldiğinde tüm öğrencilerin ayağa kalmasını istemesiydi. İçeri girerken herkes ayağa kalkardı. O  ise kapıdan girer girmez iki eliyle birden oturun diye işaret ederdi. Dersler büyük  anfilerde veriliyor. Her derse yaklaşık 200- 300 kişi katılmakta. Sıralar tahta. O kadar kişinin kalkıp oturmasıyla sıralardan gereksiz yere çok ses çıkıyordu. Öğrencilerin ayağa kalkmasını istediği halde neden iki eliyle birden oturun derdi.  Başka öğretim görevlisinde görmediğim bu özelliği ilginç gelmiş olmalı ki yıllardır aklımdan çıkmadı.                        

GÖZ DOKTORU
Günler öncesinden randevu alınarak muayene olunan bir göz doktoru. İşleri yoğun.. Sabahın erken saatlerinden akşama kadar muayeneye gelenler oluyor. Başarılı bir doktor mu? İyi optisyen olduğunu düşünüyorum. Gözlük ve lens tavsiyeleri ile çocuk göz muayenelerinde çok  başarılı. Yılların çalışması ve birikimiyle maddi durumu gayet  iyi. Normal bir yaşantısı var. Bu doktorumuzun tek eksiği cerrahisinin olmaması. Diyecek bir şey yok. Allah vergisi bir yetenek.’Ameliyat yapmıyorum ‘dese diyecek hiçbir şey yok. Fakat doktorumuz ameliyat olması gerekli  bir hasta geldiği zaman  hastalığı ayrıntılı olarak anlattıktan sonra, istenirse ameliyat edebileceğini söyler. Hasta kabul ederse  yakındaki bir hastanede ameliyat için randevu verip, o saatte  gelmesini ister. Hastayı hemşiresi ameliyat odasına alır. Ameliyat için gözlerini kapattıktan sonra içeriye başka bir doktor girip, ameliyatı yapar. Hiç konuşmadan ve hastanın pansumanı açılmadan dışarı çıkar. Yıllardır bu düzen aynı şekilde devam etti. Neden ‘ameliyatları ben yapıyorum diyerek gerçeği söylemez. "Başka bir doktorla birlikte giriyoruz onun bu konuda başarılı ameliyatları var. Ondan ameliyatlarımı ona yaptırıyorum" desen ne olur sanki. Yılların doktorusun bunlara ihtiyacın mı var. Yalan söylemene hiç gerek yok. Anlamıyorum..

İÇKİ BAĞIMLISI DOKTOR    
Kısa boylu, şişman ve göbekliydi. Sarı kızıl arası boyalı saçlarıyla hoş bir görüntüsü yoktu. Hep üzerine bol gelen kıyafetler giyerdi. Kısa adımlarla  yürür, hiç kimseye selam vermezdi. Bu kişi tıp fakültesini bitirmiş bir doktordu. Üstelik genel cerrahi uzmanıydı. Mesleğine yakışmayacak bu görüntüsü yanında alkol’e ileri derecede bağımlıydı. Fırsat buldukça, hatta iş yerinde dahi içki içmekten çekinmezdi. Genellikle kokusuz olduğunu söylediği votkayı tercih ederdi.  Bir çay bardağına votka koyar üzerine belki çay belki de vişne suyu ilave ederek çay içiyormuş gibi bir görüntü yaratırdı. Bu doktor özel muayenesinin yanında  birde devlet hastanesinin genel cerrahi bölümünde görev yapmaktaydı. Bizim milletimiz idare etmeyi sever, acır, zarar vermeyi düşünmez. Çoluğu çocuğuna yazık deyip şikayet etmez. Bu düşüncede olan  doktor arkadaşları bu kişiyi  hiçbir makama şikayet etmediler. Ama mesleği ile uzaktan yakından ilgisi olmadığını bildiklerinden  ameliyat ve poliklinik görevi de vermediler. Hasta muayene etmez, nöbet tutmaz, ameliyatlara alınmazdı. Hiçbir iş yapmadan ortalıkta dolanır dururdu. Bir tarihte, muayenehanesinde ameliyatsız varis tedavisi uyguladığını büyük boy panolara yazdırarak şehrin bir çok yerine astırır. Tabip odası kurallarına göre bu tür reklam yapmak yasaktır. Ama dedim ya.. İdare etmeyi seven bir toplumuz. Bu levhayı  gören kişiler ameliyatsız tedavi yaptırmak amacıyla muayenehanesine geldiklerinde hastanın  ayaklarını suyun içerisine koyar, radyo dalgaları verdiğini söyleyip uyduruk bir iki kabloyu suyun içerisine uzatırdı. Hasta saatlerce bu şekilde beklerdi. Bu arada kendiside bol miktarda tükettiği sigarasını ve çay görüntüsünde hazırladığı votkasın içmekten çekinmezdi. İlk gelişinde bile bu uyduruk tedavinin bir işe yaramayacağını anlayan hasta  bir daha bu pis yere asla uğramazdı. Bu durum onun umrunda bile değildi. İçki ve sigara parasını kazanması yeterliydi. Sevilmeyen birisi olduğunu bilir, fakat kendisini sevdirmek veya insanlara faydalı olmak için de hiç bir çaba göstermezdi.
Hastaneden emekli olduğunu duydum. Devlet ömür boyu bakacak artık. Muayenehanesini de kapatmış. Maaşını alıp, İçki ve sigarasını içmeye devam ediyordur sanırım…

EMEKLİ  PROFESÖR

Beyaz saçlı, kısa boylu ve kiloluydu. Son zamanlarda birazda kamburlaştığından olduğundan da kısa görünüyordu. Üniversite hastanesinden yaş haddinden emekli olduğundan beri yaklaşık iki yıllık bir süre  geçmişti.  Bölüm başkanıydı. Bu konumunu devam ettirmek amacıyla yıllarca tüm engelleri aşmasına rağmen 65 yaş kanunu çıkınca mecburen emekli oldu. Muayenehanesinde çalışmaya devam etti. İşleri iyi değildi.  Eski zamanlardaki  potansiyeline bir türlü ulaşamıyordu. Çalıştığı dönemlerde çoğu kimse hastaneye gelmeden önce özel muayehanesine gelirlerdi. Büyük bir kısmı taburcu olduktan sonra bile kontrollara gelmeye devam ederdi. Ne güzeldi işleri.. Üniversite hastanesinden kopmamak için ara sıra da olsa gitmenin bir formülünü ararken beklediği fırsat bir müddet sonra geldi. Emekli olduğu bölümde vaka takdimi uygulaması  başlamıştı. Bir hafta boyunca kliniğe veya polikliniğe gelen ilginç veya az rastlanan hastalıklar bu panelde öğretim görevlileri, asistanlar ve stajer öğrencilerin katılımıyla tekrar inceleniyordu. Genellikle vakayı sunan ayrıntılı olarak anlatır, diğerleri dinlerdi. Öğrenci ve asistanlara bir laf düşmez, öğretim görevlileri arada görüşlerini aktarırlardı. Emekli öğretim görevlisi bu toplantıların yapıldığını duyduğunda katılmaya  başladı. Toplantılar genellikle Perşembe günleri saat 11 de. Profesörümüz 11.15 civarında  toplantı odasına gelir, herkes tarafından saygı görüp, baş köşeye oturmasını sağlarlardı. Vaka sunumlarını ses çıkartmadan dinler. Toplantı bitiminde biraz oyalanıp, muayenehanesine geri dönerdi. Üniversitede diğer öğretim görevlileri tarafından ilk başta olumlu görülen bu katılım daha sonra bazı duyumların ulaşmasıyla hoş karşılanmaz oldu. Meğerse emekli öğretim görevlimiz üniversite hastanesinden ayrılmakla kaybettiği hasta potansiyelini yeniden kazanmak amacıyla her tarafta ‘ Emekli oldu ama hala üniversiteden çağırıyorlar. Ara sıra üniversitedeki profesörlere ders vermeye gidiyor. Bizi bilgilerinden mahrum etme diyerek katılması için ısrar ediyorlar ‘diye reklam yaparmış...Bunun duyulmasından sonra sen gelme diyemedikleri için çok faydalı olan  haftalık toplantıları bitirmek zorunda kaldılar. Acaba emekli profesör bu vaka sunumlarının kendisi gelmesin diye iptal edildiğini düşündü mü? Hiç sanmam, ama duyduğuma göre bu reklam rüzgarı uzun süre devam etmiş.

MUAYENEHANESİNİ KAPATIRKEN 
Hastanede şef olduğu zamanlarda inanılmaz bir servet yapmıştı. Aklınıza gelebilecek her türlü lükse sahipti. Kendisi gibi karısı,kızı, damadı da doktordu. Doktorumuz bu yıllarda resmi bir hastanenin cerrahi branşlarından birinde şef durumunda. Akşamüstü işten sonra muayenehanesine geliyor.Büyük bir hasta potansiyeline sahip.Her şey yolunda giderken yaşı 65’e gelince mecburen emekliye ayrıldı. Muayenehanemde hasta bakarım düşüncesi umduğu gibi gelişmedi. Emekli olduğunu duyanlar artık muayenehanesine gelmemeye başladılar. Hatta aradan yaklaşık bir  ay kadar bir süre geçtikten sonra adeta hiç kimse uğramadı. Altı ay sonunda ise muayenehanesini de kapatmaya karar verdi. Daha  fazla beklemesine gerek yoktu.   Buraya kadar diiyecek bir şeyim yok. İlginç olan kısım bundan sonrası.
Kiralık olan tuttuğu muayenehanesini boşaltacağı gün sabahtan kullanılmış eşya alım satımı yapan bir kişiyi çağırarak eşyalarının tamamını ona sattı. Özel eşyalarını arabasına yükletti. Ertesi gün Pazar. Tatil  günü bina kapalı, fakat anahtarlarını bina sahibine vermediği için onda bulunuyor. Üniversitede hastanesinde çalışan karısı, kızı ve de hastanede şef olan damadı bir arabaya dolarak eski işyerine geldiler. Pazar günü ortalıkta kimse yoktu. Hep beraber ikinci katta bulunan eski muayenehanenin olduğu odaya çıktılar. Oda boştu. Buna rağmen işe yarar bir şey aramaya başladılar. Damadı ilk olarak lavaboyu gördü. Neden bırakacaksın bunu da alalım dedi. Her beraber öyle olması  gerektiğine karar verince zorlaya zorlaya yerinden çıkardılar. Doktorun aynı meslekten olan karısı perdenin kornişini gördü. Sökelim dedi. Odada üzerine çıkacak bir masa veya sandalye yoktu.’ Neden bırakalım ki eski de olsa korniş dursun evde.’Diyordu. Herkes panik içerisinde boş olan odada üstüne çıkılacak bir şey aradı .En sonunda devlet hastanesinde  şef olan doktorun aklına geldi.Biraz önce söktükleri lavabonun üzerine çıkıp,uzun olan boyu sayesinde kornişin bir ucundan yakalayıp hızla çekti.Kuvvetli olarak çekilen korniş  , büyük bir miktar sıva parçası ile birlikte yere düşerken, büyük bir toz bulutunun da bekleyenlerin üzerine çökmesine neden oldu. Tozları  eliyle silkeleyen doktor, lavabonun altında duran tahliye borusunu gösteriyordu. Becerikli damat onu da eliyle söktü. Hepsi başka alacağımız bir şey var mı?  diye etrafa bakarken  damat’ın gözü elektrik priz ve anahtarlarına takıldı. Yanlarında alet olmaması kötüydü. ‘Nasıl sökebiliriz?’ diye düşünürken elindeki kapı anahtarlarının işe yarayacağın aklına geldi.Elektriklerin kesik olup olmadığını kontrol için panoya baktı.Şalter kapalıydı. O zaman sorun yok dedi. Kısmen kapı anahtarının kısmen de temin kopardığı kornişin ucundan yararlanarak prizleri  biraz daha gevşetti. Sonra elinle kavrayarak çekmeye başladı. İçerisindeki  telleri de kopartarak çıkartmayı başardı. Bu metotla 3 priz ve 2 anahtarı çıkarttı.. Bir tanesi bu işlem sırasında kırıldı ama onunda içindeki vidalar lazım olabilir diye bırakmadı. Sarkan avize kablolarını eliyle çekti.İlk anda çıkmadılar biraz daha ağırlık verince iç bağlantısından koptu.’Bir şeyler bağlarız belki’diye yaptığı kısa açıklama bulunanlar tarafından onaylamıştı. Doktor hanım yerdeki karolardan birisinin oynamakta olduğunu gördü. Biraz oynatınca yerinden çıkartmayı  başardı. Saksının altına koyarım diyordu. Kocası bir tane daha çıkar mı acaba diye sordu. Kuvvetliydi.Zorlaya zorlaya bir tane daha çıkarttı. Buda bulunsun bir yerde lazım olur diyordu. Alınacak bir şey kalmamıştı. Kapıyı çekerken    anahtarınıda içeriye attı.Merdivenden inerken karısı sordu. ‘Kaç yıldır buradaydın?’ Doktor yanıt verdi. ‘Yirmi yıl oldu.’ ‘Girerken kaparo vermişmiydin? Verdiysen onu da geri isteyelim.’’ Yok’ dedi. İstememişlerdi. ‘Kirası  pahalı değildi.Ama iş olmayınca onu da vermeye ne gerek var’ dediğinde  karısı başıyla onu onaylıyordu.

Dr. Cem Aydemir