Yılmaz Özdil'i hala okumadınız mı?

GEÇENLERDE tanımadığım bir çerçeveciye gittim. 35 yıl öncesinden kalma altı tane kadar askerlik fotoğrafımı çerçeveletmek istedim. Tank üzerinde, taburuma komuta ederken, Atatürk Anıtı'na kolordum adına çelenk koyarken çekilmiş fotoğraflarıma, çerçeveci ile oğlu ilgi ile baktılar. Şu günlerde ordumuza yapılan saldırılara karşı bir kişisel tepki koyarak bu çerçeveyi yaptıracak ve eski asteğmenlik fotoğraflarımı evimin bir köşesine asacaktım.
İki saat sonra çerçeveyi almak için geri döndüm. Çevçeveci ile oğlu, beni dikkatle süzüyorlardı. Çerçeveyi kağıda sardılar, sonra ülke sorunları ile ilgili dikkatli ama şüpheci sorular sormaya başladılar. Sohbet uzadı. Adam ile oğlunu çözememiştim. Çok şey soruyorlardı. Aniden adam ağzından kaçırıverdi:
Biz yalnızca Yılmaz Özdil okuruz.. Ona inanırız..
Ben de bastım kahkahayı:
Yahu, şunu baştan söyleseniz ya!..

ALBAY İLE KIZI

Aynı gün bir pastanede, İstanbul'da hocasının önerisi üzerine beni “tez konusu” olarak almış olan üniversiteli bir genç kıza randevu vermiştim. Genç kız, masada beni yalnız bekliyordu. Yan masada ise onu arabaları ile taa İstanbul'dan bulunduğum kasabaya getirmiş olan anne ve babası vardı. Anne ve babayı da masamıza davet ettim. Kızın sorularını birkaç saat içinde yanıtladıktan sonra ailece sohbete başladık. Baba, halen görevde olan bir Kurmay Albay çıktı. Baba bana anlamlı bir şeyler sordu, ben anlattım, sonra ona sorular sordum. Ketum bir adamdı. Yüzü duvar gibi sessizdi. Aniden anne, pat diye söze karıştı:
Biz, Yılmaz Özdil okuruz. Gerisi boş laf!..
İçimden derin bir “Ohhhhh..” çektim.

KUMRUCUDAKİ GENÇ

Aynı gün akşamüstü kumrucuya gittim. Cepte pek para yok. Bir kumru-çay ile gecemi idare ederim diye düşündüm. Minik bir mekandı. İçeri girdim oturdum. Kumruyu ısmarladım. Yan masada duvardaki televizyondan haberleri izleyen babayiğit görünümlü bir genç vardı. Kandil'den dönenlerin sınır kapısındaki şovlarını sessizce izleyen genç, sonra televizyonu kapattı, bana dönerek, “Yarın Yılmaz Özdil'i okumalı. Bunlardan ancak o hesap sorar!..” dedi ve çıktı gitti.
Sevincimden kumru boğazıma düğümlenmişti. Yutamadım. Gence, “Ben de Yılmaz'ı okurum” diyemedim. Çıktım dışarı, yolda yürürken Yılmaz'ı cepten aradım, “-Aman Yılmaz çok okunuyorsun, aman kendine dikkat et..” derken, yanımdan geçen bir kadın hışımla beni durdurdu ve bağırdı:
Yılmaz Özdil ile mi konuşuyorsunuz?.. Ona söyleyin, onu çok seviyoruz..
Dondum kaldım.. Bir gün içinde bu olaylar olmuştu. Koca Türkiye'de bu kardeşimizin yarattığı sinerjiyi düşündüm. Bu sevgi, bu güven, bu inanmışlık hangi yazara nasip oldu acaba? Şu meşhuuur yandaş medya maymunlarına mı?..
Geçiniz efem, geçiniz..

GAZETECİ HİKAYESİ

1940'lı yıllarda Yeni Asır gazetesinin iki külüstür cibinden birinin şöförü Süleyman Özdil idi. Gece gündüz hem habere ve gazete dağıtımına koşturur, hem de patron Şevket Bilgin'in şöförlüğünü yapardı. Daha sonra oğlu Veli Özdil de ikinci cipin şöförlüğünü yapmaya başladı. Gazetecilik savaşında baba-oğul yıllarca direksiyon salladılar..
Yılmaz Özdil'in hikayesi böyle başladı.. Dedesinin ve babasının çalıştığı gazeteye 1982 yılında adım attı. Ege Üniversitesi Basın Yayın Okulu Gazetecilik Bölümü'nü bitirmişti, hem de yazı işlerinde en alt düzeyden emek harcamaya başlamıştı. Kısa sürede Genel Yayın Yönetmeni oldu. Çalışkan, sağlam karakterli, yakışıklı, kibar ve çok zeki idi.. Birlikte yıllarca çalıştık..
1994'te İstanbul'a giderek Milliyet, Sabah ve Star'da Yazı İşleri Müdürlüğü yaptı. Sabah'a dönünce köşeyazarlığı, atv Genel Yayın Yönetmenliği ve Murahhas Azalığı üstlendi. TMSF gazeteye el koyunca istifa etti. 12.8.2007'de Hürriyet'te yazmaya başladı, hem deDoğan Gurubu'nda Star tv Haber Gurubu Koordinatörlüğü'nde Uğur Dündar ile kader birliği yaptı. İzmirli Olmak üzerine milyonları büyüleyen o ünlü yazısını yazdı..

İMRENİLECEK BAŞARI

İşte Türkiye'nin kısa sürede sevgilisi haline gelmiş bir yazarın hikayesi.. Bu hikaye önemlidir. Çünkü İzmirli yazar Tayfun Er'in olağanüstü bir araştırmaya dayanan “Erguvaniler – Türkiye'de İktidar Doğanlar” isimli kitabında ilan edilen 1374 tane köken şanslısı, yüksek burjuva seçkin sağ-sol kaymak tabaka ismin içinde Yılmaz'ın ve ailesinin ismi geçmemektedir. Türkiye'de birbiri ile akraba ve girift ilişkili bu soylu oligarşik sınıfın içinden gelip yükselmek çocuk oyuncağıdır. O listenin karmaşık ağları içinde yok iseniz, hapı yuttunuz demektir. (Ben de yokum!)
Hem listede yok, hem de hayatta başarmış iseniz, bilek hakkı ile yükselmişsiniz demektir, üstelik emekçi bir aileden geliyorsanız, bu daha ilginçtir. Boğaziçi Yalılarından veya Nişantaşı apartmanlarından çıkıp gelmiş bir post-modern yazar değilseniz, tam tersine gazete bobinlerinin taşındığı tozlu yollardan, gariban polis-adliye muhabirleri ile cinayet ve yangın mahalline kan ter içinde yetişilen zamanlardan, kanser edici matbaa kokularından, gazete kağıdının o aşık edici selüloz büyüsünden kopup gelen bir “emek hikayesinin” 3. kuşak üyesi iseniz, size vallahi helal olsun denmez mi?..

YA YURTSEVERLİK?..

Zeka ve hiciv dolu bir üslubu olan Yılmaz Özdil'in, bu başarısında en büyük enerjinin “temiz yurtseverliğinden” kaynaklandığını düşünüyorum. O, bir Atatürk savaşımcısı, bir Türk yurtseveri, bir kuvayı milliye silahşörü.. Bu tür bir yazar, Türkiye medyasında mutlaka var olmalıdır. Neden mi?..
Çünkü örneğin, Taraf gazetesi yazarlarından Ermeni kökenli Sevan Nişanyan, 29.10. 2009 tarihli yazısında “Atatürk'ün Gençliğe Hitabesi” ile açıkça alay etmiştir, 5.8.2009 tarihli yazısında “İstanbul'un her yerine iki-üç seneden beri eşek çükü gibi diktikleri o bayraklar” diyerek Türk bayrağını aşağılamıştır, bu bayraktan rahatsız olduğunu yazmıştır, yine 21.9.2009 tarihli yazısında “Neymiş? Allah diye biri varmış, canı sıkıldıkça kitap yazarmış ama artık yazmamaya karar vermiş, pırpır kanatlı ulaklarla bir takım hazretlere mesaj iletirmiş, o hazretlere dil uzatan maazallah çarpılırmış. Bu hikayelere istemesen inanma diyorlar, tamam, ama inanmadığnı açık açık söylemen caiz değildir. Nedenmiş? Müslümanlar alınırmış!” diyerek, Allahımızı, Peygamberimizi, kitabımız Kuran'ı, meleklerimizi  makaraya almıştır.
İşin özünü sunuyorum..
Demokrasi, insan hakları, basın özgürlüğü gereğince bu ülkede Sevan Nişanyan'lar varsa, aynı demokratik özgürlükler doğrultusunda Yılmaz Özdil'lerimiz de olacaktır.
Hem de sapına kadar!..
Tanrı, onları ve vatanımızı korusun..

Yaşar Aksoy/ 15 KASIM 2009